Ο καναπές που γίνεται κρεβάτι ανοιχτός, τα πόδια μπλεγμένα μεταξύ τους, η πλάτη σκυφτή, το κεφάλι κρέμεται ανάμεσα σε δύο οθόνες. Θόρυβος, χάος, αγωνία. Πολλοί τα ‘χουν χαμένα, άλλοι για πρώτη φορά αισιοδοξούν, οι περισσότεροι προσπαθούν να αδιαφορήσουν, αλλά μάταια. Η Αθήνα είναι ξανά το κέντρο του κόσμου σε ένα σκηνικό μοιάζει παλιό, αλλά δεν είναι.
Βράδιασε τώρα, ησυχία. Προσπαθώ να καταλάβω αν είμαι εδώ ή έφυγα κιόλας. Δεν τα καταφέρνω και προβληματίζομαι για τις σκέψεις μου.
