Unfollow και MONO
Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα να αναφερθώ συγκεκριμένα στα θετικά και τα αρνητικά των δύο περιοδικών, υπάρχουν απ΄όλα και στα δύο, ένας συνδυασμός θα είχε πολύ ενδιαφέρον (λέμε τώρα). Η παρουσία τους και μόνο είναι κάτι αισιόδοξο. Περίμενα περισσότερα απ’ το ΜΟΝΟ, το οποίο αυτή τη στιγμή απλώνεται σε κομμάτια μπροστά μου (όχι, δεν το έσκισα). Υπάρχει ενέργεια και καλύτερη διάθεση εκεί, και στο πρώτο τεύχος καταναλώθηκαν αμφότερα χωρίς ιδιαίτερο σχεδιασμό. Νομίζω πως αδίκησαν την προσπάθειά τους στην προσπάθεια να ικανοποιηθούν όλοι οι συντελεστές-συνεκδότες-συνεργάτες. Το Unfollow όλοι πάνω κάτω ήξεραν τι θα είναι και δεν έπεσαν έξω, χωρίς φυσικά να είναι στα υπέρ του αυτό. Η εμπειρία φαίνεται, το κοινό τους το έχουν, το ξέρουν και φαντάζομαι το ικανοποιούν. Ως εκεί για την ώρα. Το στοίχημα και για τους δύο είναι να καταφέρουν κάτι περισσότερο από την κάλυψη ενός «κενού της αγοράς» και βέβαια να έχουν πάντα στο μυαλό τους ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, δύσκολο αυτό το τελευταίο.
Nικητής, το Lust. Ένα πρότζεκτ «πολυτελείας» με ερωτική διάθεση. Όσοι το χαρακτηρίσουν απολιτίκ θα κάνουν λάθος. Γιατί θυμίζει κάτι που κοντεύει να ξεχαστεί. Είμαστε άνθρωποι, δεν τρεφόμαστε με χαρτονομίσματα, έχουμε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Νομοτελειακά, πάρτε το απόφαση. Η ζωή θα συνεχιστεί και μετά το Eurogroup της Δευτέρας. Οι δύο νέες προσπάθειες θα πρέπει να κοιτάξουν και προς τα κει. Έχουμε πνιγεί στην άποψη, τις βεβαιότητες και τις απαντήσεις. Φτάνει. Τα δεδομένα, τα ερωτήματα και μια πρόταση, έστω μια σκέψη για τις μέρες που έρχονται απουσιάζουν, λιγότερο ή περισσότερο το καθένα, συνειδητά ή ασυνείδητα. Ας ξεπεράσουμε επιτέλους τη σύγχυση, τη γενικότητα και τη γενίκευση. Ας γίνουμε συγκεκριμένοι. Η εποχή της σιχασιάς δεν χρειάζεται κι άλλους ανταποκριτές, πρέπει επιτέλους να τελειώσει. H δημοσιογραφία, χαρακτηρισμός που πρέπει αμφότεροι να προσπαθήσουν για να τον κερδίσουν, έχει το δικό της ρόλο σε αυτό. Τα λάθη είναι ευπρόσδεκτα έως και απαραίτητα, αρκεί να γίνει η προσπάθεια.
