Θα μπορούσε να είναι ο ήχος της σημερινής Αθήνας. Μια πόλη σκοτεινή μέσα στο φως και αισιόδοξη μέσα στο σκοτάδι. Αμήχανη αλλά ζωηρή, γκρίζα αλλά όχι μουντή, ανάλαφρη και ταυτόχρονα επικίνδυνη. Αυτάρεσκη, αναποφάσιστη ως προς την καταγωγή της, αδιάφορη ως προς το μέλλον της. Παραπατώντας ανάμεσα στο καλό και στο κακό, φοβισμένη αλλά ζωντανή. Μια ακολουθία από παράλογες ισορροπίες, λίγο πριν το τέλος. Eίναι ο ήχος του Oneohtrix Point Never. Ο δίσκος που, άγνωστο γιατί, απέφευγα συστηματικά να δώσω σημασία τη χρονιά που πέρασε. Το καλύτερο δώρο που μου έφερε ο Άγιος Βασίλης το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Μια πραγματική αποκάλυψη. Αυτά που συμβαίνουν στα 41 λεπτά αυτού του δίσκου είναι εντελώς εξωφρενικά και ακραία δουλεμένα όμως με τόση λεπτότητα και ευγένεια που έχω την αίσθηση ότι ο Lopatin απλά δεν ήθελε να προκαλέσει κρίσεις άγχους και πανικού σε όποιον θα τύχαινε να βρεθεί στο δρόμο του. Γιατί ακόμα και αν η αλήθεια που παρουσιάζει δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά ως τρομακτική, τότε είναι σίγουρα καινή, εξ’ ορισμού δηλαδή ξένη και απειλητική. Δεν πρόκειται για τη δική του dystopia, εδώ υπάρχει το νανούρισμα λίγο πριν τον μεγάλο ύπνο. Το καλό με το κακό συμφιλιώθηκαν. Ξυπνάς, κοιτάς τον καθρέφτη και βλέπεις κάτι άλλο. To χαμόγελο της Μόνα Λίζα. Το χαμόγελο της Τζοκόντα. Το χαμόγελο του Οneohtrix Point Never. Ένα ερωτηματικό, μια Replica. Δεν είναι απλά ο καλύτερος δίσκος του ως τώρα, είναι σπουδαία electronica που στέκεται άνετα ανάμεσα στα καλύτερα του είδους τα τελευταία πολλά, πολλά χρόνια.
-
mymachines liked this
-
quietdrumming posted this
