/ 'kwaɪɪtdrʌmɪŋ /

Η κωλοχρονιά δεν λέει να φύγει με τίποτα. Λίγες ώρες έχουν μείνει και έχεις την αίσθηση πως μέχρι να σβήσουν τα φώτα όλα θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, λεπτό προς λεπτό. Τόσο πολύ στραβά, που απλά και μόνο η αλλαγή ενός αριθμού αρκεί για να σου φτιάξει λίγο τη διάθεση και να χαλαρώσουν λίγο τα νεύρα. Καταστάσεις για γέλια, όμως τουλάχιστον το 2011 ήταν η χρονιά που κανείς δεν βαρέθηκε. Eνδιαφέρουσα, αν την παρατηρήσεις από απόσταση. Ίσως και απαραίτητη. 

Ο Μουρακάμι παραμένει Μουρακάμι. Μπορεί να εγκατέλειψε την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και στην προσπάθειά του να περιγράψει μια ολόκληρη εποχή (η μάλλον δύο!) να παραφόρτωσε την πλοκή με πληροφορίες, όμως τελικά το 1Q84 είναι ένα πανέμορφο, και όπως πάντα, ακομπλεξάριστα ευκολοδιάβαστο παραμύθι. Οι μαζεμένες κακές κριτικές που έτυχε να διαβάσω μια μέρα που έψαχνα, παρότι δεν το χαρακτηρίζουν γενικά, μου κίνησαν την περιέργεια και δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Ευτυχώς! Στην αρχή ο ρυθμός είναι αργός και κάποιες πληροφορίες ίσως είναι περιττές, όταν όμως πάρει μπρος δεν σε αφήνει με τίποτα. Περιμένω να διαβάσω και το τρίτο βιβλίο (που έρχεται σαν συμπλήρωμα) για να σχηματίσω πλήρη άποψη. Όσοι δεν ξέρουν τι εστί Μουρακάμι καλύτερα να ξεκινήσουν από κάπου αλλού, για τους υπόλοιπους συστήνεται ανεπιφύλακτα. 

γαμώ2011 λοιπόν, 1Q84 και λίγη μουσική για να κυλήσουν πιο εύκολα οι τελευταίες ώρες. 

Julia Holter-Tragedy // Andre Vida-Brud: Volumes I-III (1995-2011) // Peter Evans Quintet-Ghosts // Mark Fell-Manitutshu // Metronomy-The English Riviera // Patten-GLAQJO XAACSSO, κάποιοι απ’ τους δίσκους του ‘11 που είτε άδικα προσπέρασα, είτε ανακάλυψα αυτές τις μέρες και πλέον παίζουν στο repeat -ή και στο shuffle (σχιζοφρένεια). Kατα τ’ άλλα νέα  Inverz-My Machines από Granny, συλλογή Drexciya, Εli Keszler-Oxtirn απ’ το ‘10, και αυτό ΕΔΩ το μιξ του Joy Orbison με το οποίο συστήνει το νέο του label. Καλή χρονιά!