Μοναχα μια ομαδα ψυχολογων μπορει να δωσει μια απαντηση σε ολη αυτη την παρανοια των τελευταιων ημερων. Το σχεδιο κατερρευσε και το προβλημα ειναι πως κανεις δεν εχει ιδεα για το τι πρεπει να γινει. Για να ειμαστε ειλικρινεις ποτε κανεις δεν ηξερε, αλλα τουλαχιστον υπηρχε η προοπτικη του προγραμματισμου, ενος ονειρου που κραταγε τους περισσοτερους ηρεμους και τους υπολοιπους ασφαλεις καθως γαβγιζαν. Τωρα που αντικριζουμε σταδιακα τις οψεις της πραγματικοτητας, αντιδρουμε πανικοβλητοι, προσπαθουμε εναγωνιως να αποδρασουμε, σαν τη Charlotte Gainsbourg στο Melancholia που παιρνει αγκαλια το παιδι της, μπαινει στα αμαξακι του γκολφ και προσπαθει, ματαια, να σωσει την υπαρξη της απο τη συγκρουση της γης με ενα εκδικητικο πλανητη. Όμως ο κοσμος του Lars Von Trier ειναι πλασματικος, η ζωη δυστυχως συνεχιζεται, και η μαγικη σπηλια της Kirsten Dunst δεν ειναι πλεον επιλογη. Μας φιλοξενησε δυο χρονια και τωρα δεν μας αφηνει να ξαναμπουμε. Πρεπει μονοι μας να αντιμετωπισουμε την ολοδικια μας «καταστροφη».
Τις λυσεις δεν τις ξερει κανεις, ομως καιρος ειναι να σταματησουμε το κλαψουρισμα και τα ατακτα γιουρουσια και τουλαχιστον να μιλησουμε, να συννενοηθουμε, να ακουσουμε προσεκτικα τι γινεται γυρω μας και επιτελους να γινουμε περισσοτερο αποτελεσματικοι. Η εσωστρεφεια ο φοβος και τελικα η παρακμη δεν μπορει να ειναι επιλογη. Ας αφησουμε τον Trier να εμπνευστει απο την Ελλαδα για την επομενη ταινια του, αλλα ας την παρακολουθησουμε χωρις ενα κομπο στο στομαχι. Κι αν εχει τον, «βασανισμενο», ΓΑΠ για πρωταγωνιστη, ας γελασουμε και λιγο..
