Το πιο τρομακτικό στην προσπάθεια να αφαιρέσεις όλο τον θόρυβο είναι ότι μπορεί να μην μέινει τίποτα στο τέλος.

http://youtu.be/-JCTsFkPDiQ

χρησμός ραμφικός, 41:30

She woke up this morning and blood stains were all over the place. A tidy, slippery mess. Sweet but discomforting pain between her legs. There was this voice in her head again but now more clear: “the days of adolescence are finally over, your will is my command”. She is old indeed, but not so old as people usually think. Well, better be late than never, she thought, heading to the shower. Happiness, fear and panic will join forces in the days to come and that’s just totally normal for everyone like her. She’s alone you know, lost in a new complexity, not sure about herself, no experience in her shoulders. Mistakes will be made, good times will come, obstacles should be overcomed. She doesn’t know it yet, but she can sense it: adulthood must be much more interesting and you’re never ready when it comes. There’s no need for dark thoughts and stepping back. Just act, relax, and enjoy. At least that’s what i told her trying also to convince myself. 

Αυτή θα είναι η τέταρτη φορά που θα ψηφίσω σε εθνικές εκλογές. Σε καμία απ’ τις προηγούμενες δεν ψήφισα με βεβαιότητα και τόλμη, μοναδικό μου κριτήριο ήταν μια κάποια «στήριξη της πολυφωνίας» και τίποτε περισσότερο. Όμως αυτή τη φορά το κακό έχει παραγίνει. Δεν ξέρω γιατί βασανίζομαι και το δουλεύω τόσο, ενώ για όλους τριγύρω τα πράγματα μοιάζουν μάλλον πολύ απλά και δεδομένα. Ίσως να είναι και αυτός ένας τρόπος να γεμίσω το κεφάλι μου και να ξεφύγω λίγο απ’ τα υπόλοιπα που πονάνε στ’ αλήθεια, υπάρχουν μπόλικα αυτή τη στιγμή και πολύ ελληνικά. Μια μικρή οθόνη είναι πλέον η σύνδεσή μου με αυτά που γίνονται πίσω και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που βλέπω. Δεν είναι ότι εκπλήσσομαι, αλλά θα προτιμούσα να έχω ξεφύγει ολοκληρωτικά, να τα ‘χα αφήσει όλα πίσω. Να ‘χω εθιστεί στην παρακμή; Δεν ξέρω. Μέσα στην ατελείωτη σκατίλα, την μικροψυχία και την μονοδιάστατη ύπαρξη της προεκλογικά διαμορφωμένης πραγματικότητας, αυτό το βίντεο. «Μade for the presentation of final semester’s critical essay and diploma in the NTUA Architecture. The research focuses on the desertion of Athens’ central squares and their inability to evoke interest for social interaction and participation, which derives from a general degradation of everything public. Klafthmonos square (case study) is a typical ‘black hole’ in the urban fabric of Athens. Shot with an iphone, edited with adobe premier by murplejane & sarstis.». Χειρουργικά πλάνα ατέλειωτης σκληρότητας. Το αίσθημα της αναγούλας επιστρέφει, αναμεμειγμένο με την -ποιος να μου το λεγε- νοσταλγία μιας ιδεατής ελληνικής ομορφιάς που λίγο γνώρισα. Είμαι και πάλι πίσω. Σκέφτομαι τη λίμνη και τον κύκνο που μου κάνει παρέα τον τελευταίο καιρό, τα πάρκα και το ποδήλατο. Σκέφτομαι τη βόλτα που σκοπεύω να κάνω με το αμάξι μετά τον πρώτο ύπνο στην Κρήτη. Σκέφτομαι την Ιταλία που έρχεται. Και ανησυχώ που δεν έχω βγάλει ακόμα εισιτήρια. Αυτοκαταστροφική ευαισθησία που προφανώς κοστίζει. Πλεονασμός στην εποχή της λιτότητας.

Ήλιος, ζέστη, ημιτελικός Champions League με τη Μπάγερν. Δεν μπορώ να φανταστώ ιδανικότερο σενάριο για τον Γερμανό. Οι δρόμοι γέμισαν κόσμο ξαφνικά, πετσέτες στρώνονται στα καταπράσινα πλέον πάρκα, κάθε πιθανό και απίθανο μέρος που το χτυπάει ο ήλιος είναι κατειλημμένο. Όσο πλησιάζει το βράδυ ο κόσμος μεταφέρεται στα καφέ και τα εστιατόρια, πιάνει θέση για το μεγάλο παιχνίδι. Ελάχιστοι είναι οι χώροι χωρίς τηλεόραση, και χθες τουλάχιστον, σχεδόν άδειοι. Έτσι και εγώ, κάθομαι για φαγητό με τον Γιοχάνες. Αυστρο-Ιταλός, τα τελευταία 12 χρόνια ζει και δουλεύει στην Αθήνα. Εμμονή του το content. Εντυπωσιάζομαι. Δεν ενδιαφέρεται για μπάλα, το μόνο που ξέρει είναι για την αξία του Champions League σε σχέση με το Europa και την κουτουλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι. Μου μιλάει για τα ταξίδια που έκανε μικρότερος, τις πολλές χώρες που έχει ζήσει, το πως είναι να αλλάζεις τον κύκλο και τους «φίλους» σου τέσσερις φορές ως τα σαρανταφεύγα και να ξεκινάς τη ζωή και την καριέρα σου από το μηδέν. Λέει πως τα καλύτερα μέρη για να ζεις στη Γερμανία είναι η Φρανκφούρτη και το Αμβούργο, ειδικά το Αμβούργο που είναι και πιο «κουλτουριάρικο». Το Βερολίνο είναι απομονωμένο μου λέει, μένεις κολλημένος εκεί. Δεν είναι ο μόνος με αυτό το σκεπτικό. Όσοι γνωρίζω εδώ, κάπως έτσι λειτουργούν. Επιλέγουν το μέρος που θα ζήσουν υπολογίζοντας και το τι βρίσκεται τριγύρω. Γι’ αυτό και τελικά οι κουβέντες μας καταλήγουν σε κατάρες στους βλάχους Βαυαρούς, και το κολοχώρι που βρισκόμαστε. (Ένα κολοχώρι, που κανείς δεν θέλει να μείνει σ’ αυτό και έτσι η ανεργία βρίσκεται στο μείον οι μισθοί -και τα ενοίκια- πανύψηλα, προσθέτω). Τα μάγια του Actress κρατάνε ακόμα. Ο Γιοχάνες μου μιλάει για το αγαπημένο του κλαμπ στο Αμβούργο. Έχει χρόνια να πάει πλέον, αλλά δεν το ξεχνάει. Μπορεί να ακούσεις τα πάντα, μου λέει. Nα βρεθείς σε βραδιές house μέχρι Carribean μουσικής. Και έχει τον πιο ενδιαφέρον κόσμο από οπουδήποτε αλλού. Όσοι επιζήσουν λέει, κατά τις 6-7 το πρωί μεταφέρονται στην ψαραγορά που είναι εκεί κοντά και συνεχίζουν το βράδυ τους με κάποιες άστεγες garage rock μπάντες που παίζουν μόνο εκεί.  Με ρωτάει αν θυμάμαι κάτι κομμάτια του Έλβις με «μια περίεργη κιθάρα που ακουγόταν σαν γυάλινο ποτήρι» και προσπαθεί να μου περιγράψει τον ήχο. Tα ελληνικά του είναι περίεργα, το μυαλό μου πάντως, μέσω Έλβις, πήγε στη συλλογή Sacred Hawaiian Melodies του Bud Tutmarc, που άκουσα πρόσφατα. Κάτι τέτοια άκουσα ένα βράδυ στο Pudel, και ήταν το καλύτερο της ζωής μου, μου λέει. Εκεί θα ήθελα να ζω αν ήμουν στη Γερμανία. Στο Αμβούργο, κοντά στο Golden Pudel. Αν έμενε οπουδήποτε αλλού θα διάλεγε το Μιλάνο, κόλλησε όμως στην Ηλιούπολη με γυναίκα και παιδί. Παντού συνηθίζεις όμως, καταλήγει. Παντού θα βρεις κάτι ωραίο… Στο Αμβούργο δεν έχω πάει, όμως το Golden Pudel κάτι μου θυμίζει και το σημειώνω. Γυρίζω σπίτι και αρχίζω το ψάξιμο. Στη Μαδρίτη πέναλτι. Το σκοτάδι σπάει για λίγο απ’ τους διακεκομμένους πανηγυρισμούς. Στο Google ένας μοβ σύνδεσμος από το Dummy mag, ένα μικρό κείμενο που γράφτηκε και διάβασα λίγο πριν τον συναντήσω. Ένα μιξ απ’ την Ηelena Hauff για το Huntleys & Palmers. Mια κοπέλα που μάλλον ήταν άγνωστη στους περισσότερους μέχρι που ο Actress την επέλεξε για να ανοίξει το (αυριανό) βράδυ στην πρώτη εμφάνισή του στο Λονδίνο μετά την κυκλοφορία του R.I.P. Kαι που φυσικά είναι μπλεγμένη στο Golden Pudel του Αμβούργου. Oι Γερμανοί ξελαρυγγιάζονται, ο Kριστιάνο Ρονάλντο ετοιμάζεται να πάει για πρώτη φορά σε ψυχαναλυτή και το μιξ ξεκινάει. Electro. Μαγικό Electro. Ψάχνω κι άλλα απ’ αυτήν, όλα διαφορετικά μεταξύ τους. Tο καλό γούστο ξεχωρίζει όμως, είτε πρόκειται για house είτε για κάτι πιο instrumental. Σκέφτομαι τον Αctress, χαμένο στο πλήθος σε κάποιο σετ της. Ψάχνω κι άλλα για το Golden Pudel. Θα μπορούσα να το ξέρω, όλος ο καλός ο κόσμος έχει περάσει από κει. Στα ηχεία τώρα ένα λάιβ των Demdike Stare από τον περασμένο Νοέμβριο εκεί, μια απ’ τις πολλές κυκλοφορίες αυτού του μικρού κλαμπ. Η παρουσία του Actress στοιχειώνει και αυτό το ποστ. Δεν ξέρω πότε θα τον δω από κοντά, αλλά μια επίσκεψη στο Αμβούργο πλησιάζει. Όσο μένει ακόμα χρόνος στην παραμυθένια και παραμυθιασμένη Ευρώπη.

φωτο από την ωραία afterparty συλλογή «Von Βleiben» του Αndre Giesemann